জীৱনৰ মূল্য
বৰষুণ থামি গ'লে ছাতিটোকো বোজা বুলি মনত হয়! চিয়াঁহী শেষ হৈ গ'লে কলমটোও আৱৰ্জনাৰ বাল্টি/ড্ৰামত জমা হয়!এদিন পাৰ হৈ গ'লে প্রিয়জনে দিয়া ফুলটিও পিছদিনাখন ডাষ্টবিনত পোৱা যায়! জীৱনৰ আটাইতকৈ নিদাৰুণ বাস্তৱতা হ'ল,- কাৰ ওচৰত আপুনি কিমান দিন প্ৰায়োৰীটি পাব, সেয়া নিৰ্ভৰ কৰিব "কাৰ বাবে কিমান দিন কিবা এটা কৰাৰ সামৰ্থ্য আছে" তাৰ ওপৰত! আমি আপাদমস্তক স্বাৰ্থপৰ প্ৰাণী! ভিক্ষাৰীক ২ টকা দিয়াৰ আগতেও মানুহে চিন্তা কৰে,- কিমানখিনি পূণ্য অর্জন হ'ব! বিনা স্বাৰ্থত কোনেও ভিক্ষুকক ভিক্ষাও নিদিয়ে!ইমান কিবা-কিবিৰ পিছতো,- 
আহক আমি কিঞ্চিৎ হাঁহিৰে কথা কওঁ!আহক খঙটো কমাও!আহক অহংকাৰক দাফোন কৰি পেলাওঁ!আৰু যদি সুখী হ'ব বিচাৰে, তেন্তে প্ৰত্যাশা কমাওক!আপুনি যদি কোনোবাৰ বাবে কিবা কৰিছে, সেয়া চিৰদিনৰ বাবে পাহৰি যাওক! কাৰণ সেয়া যিমান দিন আপুনি মনত ৰাখিব, সিমান দিন সেয়াই আপোনাক অহংকাৰী কৰি তুলিব!আকৌ কোনোবাই যদি আপোনাৰ বাবে খুব নগন্যও কিবা এটা কৰি থাকে, তেন্তে সেইটো আজীৱন মনত ৰাখিব! কাৰণ এয়াই আপোনাক বিনয়ী আৰু কৃতজ্ঞতাসম্পন্ন এজন ভাল মানুহ হিচাবে সমাজত জীয়াই ৰাখিব!
